پناهجویان افغانستانی و مقابله با معضل کاهش جمعیت در سنت لوئیس

انعام‌الله نیازی (Inamullah Niazai) روی پله‌های ورودی خانه خود در سنت لوئیس (St. Louis) نشسته و با لبخند اطراف را نظاره می‌کند؛ پدر و مادر وی در حیاط مشغول صحبت هستند و دختران کوچک او هم بستنی می‌خورند. نیازی ۲۳ ساله می‌گوید:

اینجا هرچیزی ممکن است. ما بسیار خوش‌شانس هستیم که خانواده‌ام می‌توانند اینجا در کنار یکدیگر باشند.

در سنت لوئیس اقداماتی با هدف جذب هرچه بیشتر پناهجویان افغانستانی مانند نیازی، در حال انجام است. تاکنون حدود ۶۰۰ نفر پناهنده افغانستانی وارد این شهر شده‌اند و انتظار می‌رود تا پایان سال ۷۵۰ تن دیگر هم به آن‌ها ملحق شوند.

چهره‌های مدنی امیدوار هستند که طی سال‌های آینده، هزاران پناهنده دیگر تصمیم بگیرند که در این شهر غرب میانه آمریکا ساکن شوند؛ تا به‌ این‌ شکل، بر هفت دهه کاهش جمعیت آن مرهمی بگذارند و به جوان‌سازی محلات شهر کمک کنند؛ درست همانند کاری که پناهجویان بوسنیایی، سه دهه پیش آن را انجام دادند.

از سقوط کابل، پایتخت افغانستان به دست طالبان حدود ۹ ماه می‌گذرد. از تابستان گذشته، بیش از ۷۶ هزار پناهنده افغانستانی به ایالات متحده نقل‌مکان کرده‌اند. در این میان کالیفرنیا و تگزاس بیشتر آوارگان را در خود جای داده‌اند، ولی نهایتا بسیاری از آن‌ها رهسپار مقصدهای دیگری خواهند شد.

در دهه ۹۰ میلادی، سنت لوئیس به محبوب‌ترین مقصد پناهجویان بوسنیایی در آمریکا تبدیل شد؛ پناهجویانی که در پی وقوع جنگ در یوگسلاوی سابق، از خانه و کاشانه خود آواره شده بودند. برآورد می‌شود که از میان حدود ۳۰۰ هزار پناهجویی که به ایالات متحده گریختند، نزدیک به ۴۰ هزار نفر در سنت لوئیس یا حومه آن ساکن شدند؛ جمعیتی که دیگر آن را خانه خود می‌دانند.

آن‌ها منطقه‌ای واقع در جنوب شهر را احیا کردند که امروزه بیشتر با نام لیتل بوسنی یا بوسنی کوچک (Little Bosnia) شناخته می‌شود. این منطقه بازار، کافی‌شاپ‌، تعمیرگاه‌های اتومبیل و کسب‌وکارهایی را در خود جای داده که متعلق به مردم بوسنی است. اکنون آن‌ها روزنامه آنلاین و اتاق بازرگانی مختص به خود را دارند.

مهاجران بوسنیایی همچنین موجب افزایش جمعیت در سنت لوئیس شدند؛ کمبودی که شدیدا احساس می‌شد و به مرز هشداردهنده‌ای رسیده بود. این شهر که در سال ۱۹۵۰ جمعیتی ۸۵۰ هزار نفری را در خود جای داده بود، درحال‌حاضر کمتر از ۳۰۰ هزار نفر جمعیت دارد.

«جبنش اسکان مجدد مردم‌ افغانِ سنت لوئیس» (St. Louis’ Afghan Resettlement Initiative) بیش از یک میلیون دلار کمک مالی جذب کرده و بیش از ۸۰۰ داوطلب دارد. کلیسای کاتولیک سنت لوئیس، انستیتوی بین‌المللی سنت لوئیس (International Institute of St. Louis) و چندین نهاد غیرانتفاعی دیگر از حامیان این طرح هستند. حامیان جنبش می‌گویند که تاکنون با برنامه‌های آن‌ها مخالفتی نشده است.

جری اشلیکتر (Jerry Schlichter)، وکیلی که از سازمان‌دهندگان و سرمایه‌گذاران بزرگ جنبش است، می‌گوید که این طرح به مهاجرین تازه‌وارد در پیدا کردن مسکن و شغل، دسترسی به محتویات آموزشی و راه‌اندازی استارتاپ کمک می‌کند. این جنبش همچنین با کمک‌های مالی خود به راه‌اندازی یک روزنامه آنلاین افغانستانی، اتاق بازرگانی و مرکز اجتماعات، یاری رسانده است. اشلیکتر می‌گوید:

این نیازی دوطرفه است. ما دچار رکود شده بودیم. باید از فرصت نادری که با ورود پناهجویان افغانستانی به این کشور فراهم شده، استفاده کنیم.

آری اوبنسون (Arrey Obenson)، مدیرعامل انستیتوی بین‌المللی سنت لوئیس نیز باور دارد که پناهندگان جدید، مانند بوسنیایی‌ها باعث احیای محله‌های شهر خواهند شد. البته سنت لوئیس تنها شهری نیست که با معضل کاهش جمعیت دست‌ و پنجه نرم می‌کند و به دنبال جذب پناهجویان افغانستانی است. در سال ۱۹۵۰ حدود ۱.۸۵ میلیون نفر در دیترویت زندگی می‌کردند؛ در حالی که امروزه جمعیت ساکن در آن به حدود ۶۴۰ هزار نفر می‌رسد.

در ماه آوریل، چهره‌های مطرح دیترویت طرحی را با نام «شبکه پناهندگان دیترویت» (Detroit Refugee Network) کلید زدند؛ به امید آنکه با جذب بیش از یک میلیون دلار سرمایه، در زمینه مسکن، آموزش و غیره به مهاجرین کمک کنند. تاکنون حدود ۲۵۰ پناهجوی افغانستانی در دیترویت ساکن شده‌اند و نزدیک به ۴۰۰ نفر هم در نقاط دیگری در جنوب شرقی ایالت میشیگان سکنی گزیده‌اند.

استیو توبوکمن (Steve Tobocman)، مدیر اجرایی گلوبال دیترویت (Global Detroit)، می‌گوید که تاریخچه دیترویت گواهی بر مزایایی است که مهاجران می‌توانند با خود به ارمغان بیاورند. او و الن ملک (Alan Mallach)، عضو «مرکز پیشرفت جامعه» (Center for Community Progress)، تحقیقی در دو محله دیترویت انجام دادند که تعداد زیادی مهاجر بنگلادشی، یمنی، مکزیکی و آمریکای جنوبی در آن‌ها سکونت دارند. نتایج این تحقیق از کاهش آمار جرم در این مناطق، راه‌اندازی بیش از ۱۰۰ کسب‌وکار جدید و کاهش خانه‌های خالی از سکنه حکایت داشت. به‌ طور کلی افراد مورد بررسی نسبت به سایر شهروندان دیترویت رضایت بیشتری از زندگی داشتند. توبوکمن می‌گوید:

جمعیت‌زدایی پدیده‌ای است که محله‌ها را به وضعیتی وخیم می‌کشاند. خلاء جمعیت، نبود فرصت‌های خرده‌فروشی، کمبود فرصت‌های شغلی… تنها راه تثبیت جمعیت یا در صورت‌ امکان افزایش جمعیت است که می‌تواند این روند را معکوس کند.

دراین‌میان یکی از بزرگترین مشکلات پناهجویان افغانستانی معضل مسکن است. در حال حاضر هزاران تن از آن‌ها همچنان در هتل اقامت دارند. با این حال به لطف طرح‌های حمایتی، تا اوایل ماه مه تنها دو خانوار افغانستانی در هتل‌های سنت لوئیس باقی مانده بودند.

نیازی، همسر و دخترهای کوچک او سال گذشته از کابل به واشینگتن گریختند و در ادامه به تگزاس منتقل شدند. نهایتا آن‌ها به خاطر بستگانی که در سنت لوئیس داشتند تصمیم به سکونت در این شهر گرفتند. طرح حمایتی از پناهجویان به آن‌ها کمک کرد که خانه‌ای اجاره‌ای در خیابانی آرام پیدا کنند؛ خانه‌ای که میزبان ۱۱ عضو این خانواده است. داوطلبین برای آن‌ها لوازم خانه، غذا و آن‌ طور که نیازی می‌گوید «هدیه خوش‌آمدگویی» فراهم کردند. حتی یکی از اهالی برای او اتومبیلی تهیه کرد. نیازی که سنت لوئیس را خانه خود می‌داند می‌گوید:

ما [اینجا] خواهیم ماند. اینجا آینده روشنی خواهم داشت.

منبع: thestar

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا