یک بیمار در کبک برای درمان با مجیک ماشروم از بهداشت کانادا مجوز گرفت

تامِس هارتل (Thomas Hartle) پس از یک جلسه درمان با سیلوسایبین (Psilocybin)، از بند اضطراب، اختلال‌حواس و افکار منفی‌ای که از ابتلای او به سرطان روده بدخیم ناشی شده بودند، رهایی پیدا کرد. او که ساکن ساسکاچوان است، می‌گوید:

پیش از فرآیند درمان، حالم اینگونه بود که گویی در [گرماگرم] تابستان در اتومبیل خود نشسته‌ام. شیشه پایین است و در شلوغ‌ترین ساعات روز، پشت ترافیک مانده‌ام. سروصدا زیاد و آزاردهنده است. آهنگ موردعلاقه‌ام از رادیو پخش می‌شود، ولی حواس‌پرتی مانع می‌شود که از آن لذت ببرم؛ در واقع حتی حواسم به آن نیست که رادیو روشن است. [اما] پس از یک [جلسه] درمانی با سیلوسایبین: همچنان در اتومبیل خود پشت ترافیک مانده‌ام، ولی شیشه را بالا داده‌ام و کولر روشن و همه‌جا آرام است. فقط خودم هستم و موسیقی.

هارتل ۵۴ ساله یکی از معدود کانادایی‌های است که برای درمان بیماری روحی خود به شکل قانونی از روان‌درمانی سایکودلیک (Psychedelics psychotherapy) یا روان‌درمانی مبتنی بر روانگردان بهره‌مند شده است. از ماه ژانویه، وزارت بهداشت کانادا شرایط دسترسی به سیلوسایبین را برای کادر درمان تسهیل کرد. سیلوسایبین ترکیبی توهم‌زاست که در برخی قارچ‌ها، از جمله قارچ‌های جادویی (مجیک ماشروم) وجود دارد.

در همین‌ حین در مونترال، کلینیکی پیشگام در حوزه نوظهور روان‌درمانی به کمک روان‌گردان‌ها، در آستانه تبدیل شدن به اولین مرکز مراقبت‌های بهداشتی در کبک است که افسردگی را با سیلوسایبین، آن‌هم به‌طور قانونی درمان می‌کند. دکتر اندرو بوی‌نویِن (Andrew Bui-Nguyen)، از بخش ماینداسپیس (Mindspace) کلینیک نومینوس (Numinus)، در مصاحبه اخیر خود می‌گوید:

این فرصتی است که به ما امکان می‌دهد مراجعه‌کنندگان را در کشف ناراحتی‌های روانی‌شان همراهی کنیم و راهکاری متفاوت را نسبت به درمان‌های متداول، از جمله داروهای ضدافسردگی، ارائه دهیم.

به گفته بوی‌نوین، کلینیک او در تاریخ ۵ مه تاییدیه بهداشت کانادا را برای یک بیمار که سابقه درمان‌های ناموفق افسردگی داشت، دریافت کرد. او ضمن اشاره به اینکه طرح بیمه درمانی کبک هزینه‌های درمان با روان‌گردان‌ها را پوشش نمی‌دهد، می‌گوید:

[استفاده از روان‌گردان‌ها] نیازمند غربالگری با شرایطی دقیق است. ما تشخیص‌ها و پرونده پزشکی را بررسی می‌کنیم، احتمال وابستگی و اعتیاد [به روان‌گردان] را در نظر می‌گیریم و درمان‌های امتحان‌شده را از نظر می‌گذرانیم. برای آنکه درخواست استفاده [از این نوع درمان] پشتوانه محکمی داشته باشد، باید از قبل، درمان‌های بسیاری برای فرد امتحان شده باشد.

وزارت بهداشت کانادا از تاریخ ۵ ژانویه برنامه دسترسی ویژه خود (Special Access Program) را دوباره برقرار کرد؛ طرحی که در سال ۲۰۱۳ در زمان استیون هارپر (Stephen Harper)، نخست‌وزیر سابق کانادا، کنار گذاشته شده بود. این طرح به کارشناسان بهداشت و درمان امکان می‌دهد که به داروها و مواد ممنوعه‌ای که مجوز فروش در کشور را ندارند، دسترسی داشته باشند.

پیش‌ از آن مراجعان تنها می‌توانستند با شرکت در آزمایش‌های بالینی یا در صورت داشتن معافیت‌های پزشکی از روان‌درمانی به کمک روان‌گردان‌ها بهره‌مند شوند. اکنون کارشناسان تاییدشده می‌توانند از طرف بیمارانی که از ناراحتی‌های روحی و روانی، مانند اختلال استرسی پس از حادثه، افسردگی و اضطراب رنج می‌برند، درخواست استفاده از این نوع درمان را بدهند؛ البته تنها برای کسانی که راهکارهای متداول برای آن‌ها موثر واقع نشده است. بهداشت کانادا می‌گوید که از زمان بازیابی این برنامه ۱۵ درخواست برای استفاده از سیلوسایبین یا MDMA (یک داروی روان‌گردان با خواص محرک) دریافت کرده است.

در ماه آوریل کلینیکی با نام روتس تو ترایو (Roots To Thrive) در نانایموی بریتیش کلمبیا (Nanaimo) به اولین مرکز بهداشت کانادا تبدیل شد که به‌شکلی قانونی، یک برنامه گروه‌درمانی با سیلوسایبین را برای مراجعات خود ترتیب داد؛ برنامه‌ای که هارتل هم در آن شرکت کرد. هارتل می‌گوید:

در تمام مراحل درمان، روان‌درمانی (تراپی) نقش پررنگی دارد. این‌طور نیست که صرف مصرف روان‌گردان کافی باشد. این تنها یک ابزار در کل فرآیند [درمان] است. برای رسیدن به نتیجه مناسب، [بهره‌گیری از] روان‌درمانی ضروری است.

دکتر اندرو بوی نوین از کلینیک نومینوس
دکتر اندرو بوی نوین از کلینیک نومینوس

آن‌طور که بوی‌نویِن توضیح می‌دهد، درمان به کمک روان‌گردان‌ها، هم پیش و هم پس از مصرف روان‌گردان نیازمند چند جلسه روان‌درمانی است. بیماران ماده سیلوسایبین را با نظارت دو روان‌درمانگر مصرف می‌کنند و تا ۶ ساعت در محیط ایمن کلینیکی تحت نظارت خواهند بود. بوی‌نوین می‌گوید:

این [روش] معجزه‌آسا نیست. این‌طور نیست که سیلوسایبین را مصرف کنید و با یک «سفر قارچی»، افسردگی درمان شود. خیر! بیمار به کلی مقدمات و موخرات نیاز دارد. ولی این [روش] افق‌های جدیدی را [به روی ما] می‌گشاید؛ این روش مسیرهای جدیدی را در مغز ایجاد می‌کند که معمولا از آن‌ها صحبت نمی‌کنیم.

در بزرگترین مطالعه‌ای که تاکنون درباره تاثیر روان‌گردان‌ها بر مغز در دنیا انجام شده و نتایج آن در ماه مارس در ژورنال ساینس ادونسز (Science Advances) به چاپ رسیده است، دنیلو بیزوک (Danilo Bzdok)، نویسنده اصلی مقاله، عنوان می‌کند که مواد روان‌گردان ممکن است برگ برنده بعدی برای بهبود مراقبت‌های بالینی از بیماری‌های عمده سلامت روان باشند. بیزوک که دانشیار دانشکده مهندسی پزشکی دانشگاه مک‌گیل (McGill University) است، می‌گوید:

چیزی شبیه به رنسانس یا بیداری مجدد روان‌گردان‌ها در راه است.

به گفته بیزوک، شواهد از مزایای بسیار امیدوارکننده این درمان حکایت دارند. به گفته او بیماران عنوان می‌کنند که تاثیرات یک جلسه تراپی به‌همراه روان‌گردان، تا حداکثر ۶ ماه باقی می‌ماند. بیزوک ضمن خاطرنشان کردن اینکه درمان جدید عوارض کمتری نسبت به داروهای ضدافسردگی داشته است، عنوان می‌کند که بیماران از کاهش علائم مرتبط با بیماری‌های روحی-روانی خود خبر می‌دهند.

پیتون نیکووست (Payton Nyquvest)، مدیرعامل بخش ماینداسپیس نومینوس، می‌گوید که روان‌گردان‌ها پتانسیل آن را دارند که به درمانی فراگیر در سطح دنیا تبدیل شوند. او امیدوار است که با تداوم تایید درخواست‌ها از سوی وزارت بهداشت کانادا، این نوع درمان شناخته‌شده‌تر و دست‌یافتنی‌تر شود. او در مصاحبه‌ای می‌گوید:

از حدود ۴۰ سال پیش تاکنون شاهد نوآوری قابل‌توجهی در حوزه بهداشت روان نبوده‌ایم. اکنون بیش از هر زمان دیگری، نیازمند درمان‌های جدید و بهتر برای بهداشت روان هستیم. تفاوتی نمی‌کند که بحث افسردگی در میان باشد یا اضطراب یا اقدام به خودکشی… نرخ تمام این [بیماری‌ها] روندی افزایشی دارد؛ بدون آنکه هیچ افق مشخصی در مورد نحوه رسیدگی به این مسائل مهم اجتماعی برای ما وجود داشته باشد. [در چنین شرایطی] روان‌گردان‌ها می‌توانند همان فرصتی باشند که تغییری قابل‌توجه در این وضعیت ایجاد می‌کنند.

تجربه شخصی هارتل نویدبخش روزهایی روشن است. او می‌گوید:

وضعیت روحی من از زمین تا آسمان تفاوت کرده است؛ به اندازه‌ای که نمی‌توانم به‌آسانی فوایدی را که برایم داشته است بازگو کنم. من هنوز هم سرطان دارم. هنوز از مصائبی که بر جسمم تحمیل می‌شود رنج می‌برم، ولی روزهایی هست که حتی به آن فکر هم نمی‌کنم. شما برای داشتن روزی که در آن احساس عادی بودن داشته باشید حاضر هستید چه راه‌هایی را امتحان کنید؟

منبع: globalnews

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا