اشک شوق در فرودگاه؛ دیدار دوباره افغانستانی‌ها با یکدیگر در ساسکاتون

صبح شنبه، زمانی که «معصومه عزیزی» دوست خود را بعد از حدود یک سال به آغوش کشید، اشک گونه‌هایش را خیس کرد.

این دختر جوان در سال ۲۰۲۱ از خانه خود در افغانستان گریخت و وارد مرز پاکستان شد. بااین‌حال او ناچار شد ماه‌ها در اسلام‌آباد بماند تا مجوز ورود به کانادا را به دست آورد. عزیزی می‌گوید:

تازه می‌توانم باور کنم که اینجا هستم. برایم مثل یک خواب بود.

مانند پناهجویان دیگری که وارد ساسکاچوان شده‌اند، این دختر افغانستانی نیز از «مدرسه معرفتِ» کابل آمده است؛ مدرسه‌ای که به داشتن ارزش‌های مترقی و دفاع از حقوق زنان و دختران، شهره است.

پیش‌ازآنکه افغانستان به دست طالبان بیفتد، حدود ۴ هزار دانش‌آموز در این مدرسه تحصیل می‌کردند. مدرسه معرفت در محله‌ای فقیرنشین قرار گرفته است و عمدتا به مردم هزاره خدمات می‌دهد که یکی از اقشاری هستند که بیشترین آزار و اذیت‌ها را در این کشور متحمل شده‌اند. عزیزی و «شکیبا اسماعیلی»، دوست او، هر دو از فارغ‌التحصیلان این مجموعه هستند.

ترک خانواده

اسماعیلی از اینکه توانسته است با خواهرش به ساسکاتون بیاید، در پوست خود نمی‌گنجد. اما سفر او در جستجوی امنیت، هزینه گزافی برایش داشته است. او می‌گوید:

ما [در افغانستان] حتی یک روز را هم بدون اعضای خانواده و والدین خود سپری نکردیم، ولی حالا مجبور هستیم هرطور شده این کار را انجام دهیم و باید بدون آن‌ها سر کنیم. تنها امید داشتم و دارم که روزی [دوباره] بتوانم خانواده‌ام را ببینم.

از نظر این دختر ۲۴ ساله، یکی از سخت‌ترین مراحل آمدن به کانادا، ترک خانواده و دوستان او بوده است. این پناهجوی افغانستانی می‌گوید که مادر، برادران و پدرش در زمان خداحافظی از او به گریه افتادند. او می‌گوید:

ما برای زندگی کردن و رسیدن به اهدافمان، ناچار هستیم که خانواده‌های خود را ترک کنیم. اگر آنجا بمانیم، نمی‌توانیم [این کارها را انجام دهیم]. درحال‌حاضر تنها گزینه‌ای که در افغانستان برای دختران وجود دارد، آن است که در خانه بمانند و قادر به انجام هیچ کاری نباشند.

در اوت ۲۰۲۱ طالبان وارد کابل شدند و در طول ۱۲ ماه بعد از آن، دولت آن‌ها تمام اصلاحات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی را که از سال ۲۰۰۱ انجام شده بود، به عقب راند. آن سال زمانی بود که این حزب اسلامگرای تندرو به حاشیه رانده شد.

اسماعیلی از اینکه فرصت ورود به کانادا را داشته است، احساس شعف می‌کند. او که مدرک کارشناسی خود را از دانشگاهی در افغانستان گرفته است، امیدوار است که بتواند به تحصیلات خود ادامه دهد تا بعدا بتواند از کسانی که به او کمک کرده‌اند، قدردانی کند.

پناهندگان افغانستانی در فرودگاه ساسکاتون
«مریم معصومی» از معصومه عزیزی، دوست و همکلاسی قدیم خود، استقبال می‌کند

سفری طولانی

از زمان فرار اسماعیلی از افغانستان حدود یک سال می‌گذرد. در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۱، او و جمعی از پناهجویان پس از گذشتن از گذرگاه مرزی تورخم وارد اسلام‌آباد پاکستان شدند. سپس انتظاری طولانی آغاز شد.

محمدرضا عزیزی، برادر معصومه، که او نیز شنبه به ساسکاتون رسید، می‌گوید:

در اسلام‌آباد شرایط واقعا دشواری داشتیم. بسیاری از دوستان ما عضو گروه بودند و هنوز در اسلام‌آباد به سر می‌برند. آن‌ها منتظر هستند تا [راهی برای] ورودشان به کانادا [فراهم شود.]»

محمدرضا که ۲۶ سال دارد، مانند خواهرش دانش‌آموخته مدرسه معرفت کابل است. او همچنان به‌عنوان تدوینگر و ویرایشگر ویدیو برای شبکه تلویزیونی این مدرسه (SA TV) کار می‌کند. محمدرضا توانسته است با خواهر، برادر و والدین خود افغانستان را ترک کند. بااین‌حال او نگران پناهجویان دیگری است که هنوز در پاکستان در انتظار به سر می‌برند. او می‌گوید:

بیشتر آن‌ها دختر هستند و وضعیت اسلام‌آباد، به‌ویژه برای دختران، شبیه به وضعیت کابل است. دختران و زنان نمی‌توانند بدون حجاب و برقع در انظار عمومی ظاهر شوند.

مرد جوان می‌گوید که برای همکاران و زندگی سابق خود در افغانستان دلتنگ است، ولی به آینده روشن خود در کانادا امید دارد.

منبع: cbc

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا